Home Reizen 2000 : Zwitserland - Pagina 8
10
Dec
2006
2000 : Zwitserland - Pagina 8 PDF Afdrukken E-mailadres
Geschreven door Ivo Schoeters   
Inhoudsopgave
2000 : Zwitserland
Pagina 2
Pagina 3
Pagina 4
Pagina 5
Pagina 6
Pagina 7
Pagina 8
Alle pagina's

Met gekruiste skilatten en ander oorlogstuig


Uiteraard is dit de eerste zin van dit uitermate donkergroene skiverslag. Om het zo objectief mogelijk te houden gaan we alle betrokkenen aan het woord laten, doch niet zonder hier en daar de waarheid een beetje te hooliganiseren (jaja, express moeilijke woorden gebruiken, hoe dapper).

Okee, de betrokkenen dus. Ze hebben allemaal hun eigen verhaal, maar over één ding waren ze het volkomen eens: het was een ware schande! Het begon al 's morgens vroeg, maar aangezien wij totaal geen rekening kunnen houden met de chronologie van de zaak krijgt u eerst een kijk op deze kwestie door de roze skibril van niemand minder dan de zon zelf:
"Ik dacht dus, een rustig dagje, maar niets van dat alles. Zo'n bende pilsjaars die per se willen bruinen onder 't skiën. Allee skiën, Veerle, de Peter en Katleen (het betreft hier Katleen Fluit en niet Katleen van Sofie nvdr) die konden enigszins op hun latten blijven staan, maar de rest? Als ik daarvoor uit mijne zetel moet komen Soit, ik heb dat dus als volgt aangepakt: eerst doen alsof dat ge geen goesting hebt en dan op een onbewaakt ogenblik een half uur vollen bak geven. Haha, ik had er toch een aantal goe te stekken. Schoon rooi koppekes."

De zon was echter niet de enige die een eerder onfrisse rol speelde in deze historie. Het ASG was ook weer van de partij. Wij spraken met de woordvoerder, genaamd 001-1463854-06 (zoals sommige onder u waarschijnlijk weten is het bij sneeuwvlokjes de gewoonte in Zwitserland toch om elkaar een naam te geven volgens een eeuwenoud systeem dat we hier echter niet gaan uitleggen):
"Wij van het Actiefront Sneeuwvlokjes tegen de Guy zijn heel tevreden over ons geleverd werk. Het doel was om dus den target, gelijk als wij zeggen, uit te schakelen. En ik moet het toegeven, onze tactiek door niemand minder dan mijzelf bedacht, doch dit uiteraard geheel terzijde werkte feilloos. Wij gaven die jongen den indruk dat hij parallel kon skiën. Nen beginneling kunde alles wijsmaken, nietwaar. Het kwam er dus op aan om hem zo lang mogelijk recht te houden (daar zijn we enorm goed in gelukt) om hem dan des te harder op zijnen toeter te laten gaan (dat ging ook wel vlotjes, een kwestie van teamwork). Zoals voorspeld door niemand minder dan mijzelf was hij tegen 's middags dan ook volledig gedemotiveerd. Die jongen zal niet rap terugkomen."

Niet iedereen kwam er zo goedkoop vanaf: de skistok van Katleen van Sofie ligt nog steeds op intensieve zorgen met een geplooide ruggengraat. De familie laat ons weten dat hij het vermoedelijk zal overleven, maar de rest van zijn leven zal hij moeten slijten aan de ziekenkas wegens volledige werkonbekwaamheid. De dokters wijten dit aan een zware fout vanwege de menselijke klant samen met een totaal gebrek aan adequate eerstehulp.
De familie zei bovendien dat ze de wraakactie vanwege het skiliftje betreuren, alhoewel ze de impulsieve reactie kunnen begrijpen. De schoonbroer in spe van Katleen van Sofie werd zwaar aangepakt bij het nietsvermoedend afstappen van het skiliftje. Hij kwam er vanaf met een bloedneus, een lichtjes gezwollen lip en een blijvende handicap. Al bij al dus niet zo erg.

"Wanneer krijgen we de berg zelf aan het woord?" hoor ik de aandachtige lezer al vragen, zij het zwakjes op de achtergrond. Alhier het verhaal van het reliëf:
"In tegenstelling tot alle andere betrokkenen heb ik wel mijn best gedaan om mij positief op te stellen, maar ja, met zo'n knoeiers Okee, ik heb den afgrond op het laatste steil stuk van de blauwe piste iets dichter bij de piste zelf gelegd (vlak ernaast dus nvdr) maar ik had die Sofie even goed 50 meter naar beneden kunnen laten vallen. Maar dan op die rode piste, komaan zeg. Na elk steil stukske had ik een stuk plat voorzien voor beginnerkes die te rap gingen. Soit, Katleen van Sofie past dat ene keer goed toe, maar de volgende keer haalt die amper twee per uur met driehonderdduizend bochten te veel. Dat waren er trouwens exact driehonderdduizend meer dan het Leomutsventje Robbie: rechtdoor naar beneden en dan ineens ingangsexamen bij de turnclub. Ik moet het toegeven, een sterk nummer, maar toch."

Wij hadden ook nog kunnen praten met andere getuigen, als daar zijn Sandra de Skibottin, Chantal de Chalet, Louis de Lat en Bert Costermans met zijn familie, maar gelukkig voor u (en ons) hebben wij dat niet gedaan.
Voor de lezer die wel van puzzelen houdt (en niet onbemiddeld is) hebben we nog een fijne wedstrijd in petto: zoek het verborgen rekeningnummer in dit verslag en degene die voor eind juni het hoogste bedrag stort, wint een fijne prijs waarover wij spijtig genoeg geen details kunnen geven, kwestie van de eventuele deelnemers niet al te veel te demotiveren.

Laatst aangepast op woensdag 21 mei 2008 22:06