Home Reizen 2000 : Zwitserland
10
Dec
2006
2000 : Zwitserland PDF Afdrukken E-mailadres
Geschreven door Ivo Schoeters   
Inhoudsopgave
2000 : Zwitserland
Pagina 2
Pagina 3
Pagina 4
Pagina 5
Pagina 6
Pagina 7
Pagina 8
Alle pagina's
 We waren in Zwitserland en de Zwitsers zullen het geweten hebben!
Nogmaals dank aan de uitbaters en het personeel van Hotel Bietschhorn 3944 Unterbäch Zwitserland voor de goede zorgen.
Dit e-mailadres is beschermd tegen spambots. U heeft Javascript nodig om het te kunnen zien.
http://www.rhone.ch/hotel-bietschhorn


Klik hier voor de grote foto

naar het fotoalbum van deze concertreis

Verslagen:


Tijdens de reis naar Zwitserland werden een aantal 'vrijwilligers' aangeduid om hun wedervaren te boek te stellen. Hier hun verhaal.

Van 14 tot 18 april gingen wij met een bus vol naar Zwitserland. Om een concert te spelen in Unterbäch. Maar ook om veel lol te beleven zoals blijkt uit de verslagen die we binnenkregen.


Vrijdag 14 april en zaterdag 15 april 2000


Huppelsgewijze kwam iedereen aan op de vertrekplaats waar de bus reeds stond te wachten. Alle koffers, reistassen, vaten bier, instrumenten en wat weet ik al meer, werden door Jean en Jean, onze chauffeurs, vakkundig ingeladen. Om 22.00 uur vertrekt een afgeladen bus richting Zwitserland.
Was er toch een blik van droefenis, afgunst of spijt af te lezen op de gezichten van de achterblijvers-na-zwaaiers? Gelijk hadden ze. Ons eerste anderhalf uur gaat tergend traag. Op de E19 richting Brussel wordt gewerkt en dit betekent een ellenlange file. Maar niet getreurd. Tegen de ochtend blijkt Jean (of was het Jean?) de achterstand goed ingehaald te hebben.
Ondertussen wordt het zaterdag en hebben wij twee jarigen in ons midden, namelijk Willy VERLINDEN en ons aller Gilberte van het Gildenhuis. Het is weer eens iets anders om in een bus te mogen verjaren.
Na een eerste stop om 01.30 uur wordt ons de tijd en mogelijkheid gegund om wat te slapen.
Rond 06.45 uur kunnen wij dan terug onze benen strekken in een wegrestaurant en tegelijkertijd even ontbijten. Om 07.30 uur stipt vervolgen wij onze weg. Ondanks de grijze hemel en de druilerige regen laat ik me toch bekoren door de natuur en de omgeving. Kabbelende waterlopen, eerst smal dan weer breed, monden uit in prachtige meren. De wegen worden omzoomd door blanke bloesems en ontluikend groen. Door de kastelen en burchten aan de rand van het meer waan je je in een sprookje. Het lentegevoel bekruipt me. Joepie!!
Om 11.30 uur, na een steile bergrit, komen wij aan in Unterbäch, waar wij onmiddellijk verwelkomd werden door Peter, de hoteluitbater. Hij vergast onze hongerige magen op een stevige brunch. Daarna krijgen wij onze kamers door Frans toegewezen en hebben de "niet-muzikanten" de middag vrij. Zij kunnen eventueel, onder een ondertussen stralend blauwe hemel, de omgeving verkennen met als kundige gidse, Hilda.
De muzikanten moeten nog wat oefenen voor het optreden van vanavond. Na het diner , dat overigens lekker smaakte, worden we om 20.00 uur in de turnzaal van de plaatselijke school verwacht voor het "Konzert der königlichen Harmonie St. Cäcilia aus Reet".
Hierover leest U meer in het verslag van onze reporter-fotograaf ter plaatse.

Liliane VAN KOLEN.


Zaterdagavond 15 april 2000


Eerst wat soep gegessen, daarna diverse sla met groentjes gefressen, om dan te besluiten met een stevige hoofdschotel en dessert, goed genoeg om een wel gevulde avond degelijk door te komen.

Na het avondeten werden onze muzikanten op hun paasbest, in kostuum dus, om 19.15 uur verwacht aan het mooie gotische kerkje van Unterb„ch voor het nemen van een groepsfoto. Het resultaat kan U achteraf bewonderen in ons lokaal.

Vervolgens begaven zij zich naar de plaatselijke turnzaal van het schooltje, gelegen vlak over ons hotel, om zich klaar te maken voor hun zoveelste buitenlands optreden. De inkomgelden dewelke gevraagd werden (+/-250 fr: voor kinderen en +/- 400 fr. voor volwassenen) lieten duidelijk verstaan dat onze Zwitserse vrienden het volste vertrouwen hadden in der königlichen Harmonie St. Cäcilia aus REET - België.

Gul als zij zijn mochten onze niet-muzikanten gratis binnen. Het mandje bij het binnenkomen van de zaal werd uiteraard door onze mensen niet vergeten.

Niettegenstaande de beperkte ruimte wist onze chef zijn hoofdrolspelers van de avond toch volledig op het podium te krijgen.

De Zwitserse precisie liet het blijkbaar afweten want het was ruim 20.15 uur wanneer een afgevaardigde (de man in het geel) van het Kultur und Konzertverein onze mensen en het toch maar karig opgekomen thuispubliek (de zaal zat goed voor de helft gevuld) van harte verwelkomde. Na het voorstellen van onze 230-jarige harmonie aan de Unterbächernaren was het de beurt aan dirigent "Erich Boile" om te bewijzen wat onze Harmonie muzikaal te bieden had. Op het programma vonden wij vooral de stukken terug die eerder dit jaar (lees: trekking Middenstandstombola en Lenteconcert) te horen waren. Voegen wij daarbij de knappe Duitstalige presentatie van Liliane VAN KOLEN, dan hoef je echt geen chauvinist te zijn te mogen beweren dat dit concert meer dan geslaagd was. Dat ook onze Zwitserse vrienden dit apprecieerden bewees het onophoudelijk handgeklap, zodat overuren onvermijdelijk waren.

Een dankwoord van de man in het geel van het Kultur- und Konzertverein enerzijds, en van onze voorzitter Andr‚ GIELIS anderzijds, bekroonden dit concert. Na de uitwisseling van de wederzijdse geschenken werd achteraf een receptie aangeboden, waar wij ons tegoed konden doen aan een heerlijk wijntje of frisdrank.
Een gesprek met de verantwoordelijken of leden van de plaatselijke Blaaskapelle bleef tot onze spijt achterwege.

Niet getreurd, dan maar terug naar ons hotel. Wij hadden toch immers 2 jarigen onder ons, nl. Willy en Gilberte. En hadden wij ook geen vaten MAES meegenomen? Dat er nog gevierd werd tot in de vroege uurtjes hoeft zeker geen betoog.

Uw reporter en fotograaf van dienst François ROUSSEAU.


Zondag 16 april 2000, Palmzondag


Ring, ring. Om 07.30 uur liep het wekkertje af zodat we iedereen konden wakker maken om op tijd te zijn voor het ontbijt. Dit was voorzien om 08.30 uur en was heerlijk. Nadat iedereen van zijn ontbijt had genoten, hebben we verzameld voor het plaatselijke kerkje. De jeugd had beslist om te gaan skiën, anderen gingen wandelen en nog andere gingen naar de mis die om 10.15 uur begon met de wijding van de palmtakjes.
Om 12.00 uur hebben wij genoten van een simpel maar heerlijk middagmaal. Om 13.15 uur stonden we klaar om met de bus naar Veyras te vertrekken, want van daaruit gingen we te voet door de wijngaarden met onze gids van dienst Peter, naar Salgech. Tijdens deze wandeling heeft Peter een deskundige uitleg gegeven over de verschillende culturen van de wijn. Waarom dat sommige druivensoorten zo klein waren enzovoort, dat kwamen wij onderweg allemaal te weten.
De weg was soms moeilijk, maar dat kon ons niets maken. In Salgech ontmoeten wij Camille, een wijnboer van de streek. Het is bij Camille waar we zes verrukkelijke wijnen mochten proeven met het nodige brood en kaas. Rond 18.00 uur trokken we terug richting Unterbäch, waar we dan om 20..30 uur van een lekkere maaltijd voorzien werden.
Na het avondeten was er ambiance verzekerd met DJ Ivo. Tot in de "stille" uurtjes was er zang en dans voor jong en oud. Iedereen kon er dansen naar hartelust. In Unterbäch zullen ze onze nachtjes niet gauw vergeten. Moe kropen we om 04.00 uur terug in ons bed want de volgende morgen liep ons wekkeretje weer vroeg af.

Geert en Véronique.


Maandag 17 april 2000


Zoals gisteren werd het ontbijt geserveerd om half negen. Hierna moesten we ons verdelen in drie groepen om naar het dal te geraken. Slechts enkele gelukkigen konden de bus nemen, een tiental anderen mochten met de kabelbaan en de rest kon "kiezen", of springen, ofwel een steil pad afdalen met "schoenkracht". Van deze laatste groep besloot iedereen toch maar het pad te volgen en daarom moesten zij drie kwartier vroeger vertrekken dan de anderen.
Onze reporter ter plaatse bevond zich meestal in de kopgroep en meldde ons dat voor de overlevenden een vat zou gegeven worden . De tocht was steil en met zo'n grote groep is het toch nodig geweest om achteraan af en toe een extra duwtje te geven, anders hadden ze pas 's middags gearriveerd.
Ook op de kabelbaan heeft iedereen het overleefd, wel als sardientjes in blik, maar gezond als een vis beneden toegekomen.
De groep wandelaars moest met lede ogen toezien hoe de kabellifters eerder aankwamenen vooraf nog drie kwartier hadden kunnen aperitieven.
Na een volkstelling werd iedereen op de bus gezet, richting Raron. Daar bevindt zich een dubbele kerk. Achter het vierledig klokkenspel vonden we een protestantse kerk in een vochtige en donkere grot.
Frans HUYBS moest de taak van Peter overnemen om ons die ochtend deskundig te gidsen. Veel uitleg kregen wij echter niet, zodat een aantal mensen de biechtstoel gingen opzoeken of invluchtten.
Er waren toch wel enkele moderne glasramen te zien en geen overdaad zoals het protestanten beaamd.
Toen volgde een steile klim naar boven. Iedereen, op eigen tempo, al dan niet met bergversnellingen, voerde een gevecht tegen wind en regen om dan boven te komen waar de Frans ons weer niet veel kon vertellen.
Enkele indrukken van onze harmonieleden : "veel is hier nie te zien"; "da vuur diende om voor te verwarmen","nee, om te epileren!". En weer zagen wij een aantal mensen in de biechtstoel verdwijnen. Had dit soms iets met de vorige avond te maken? Toch waren er mooie muur- en plafondschilderingen te zien. De tocht naar beneden verliep nog wat steiler en de rit met de bus zou verdergezet worden met Peter in de auto voorop. En raad eens wie hij bij zich had? De Guy! Misschien had die ook beter gaan biechten !
In de kaasfabriek van Turtmann had Peter warme goulashsoep voor ons klaarstaan, maar eerst kregen wij nog een deskundige uitleg over hoe de kaas daar werd gemaakt. De kaas hadden wij gisteren al geproefd, dus nog eens proeven zat er vandaag niet meer in. Na een busrit van een half uurtje kwamen we aan in Brig. Het weer was intussen wel koud en miezerig geworden, maar we werden met harde hand uit de bus gezet om op eigen krachten het winkelstadje te verkennen. Af en toe kwamen wij bekende gezichten tegen en toen we er een aantal apfelstrüdel met warme vanillesaus zagen eten, besloten wij maar hetzelfde te doen.

Na anderhalf uur kwam iedereen doorweekt de bus terug in en onze rit hotelwaarts vond plaats in stilte. Was iedereen stijf bevroren van de kou? Of kwam het door de tekenfilm "de zwanenprinses" waardoor iedereen ontroerd was? Of zaten wij in spanning te wachten op ons aperitief in de koestal?
Van aan het hotel was het een wandeling van ca 10 minuten naar beneden om een stal met koeien en een hooizolder te zien, waar Peter alweer voor deskundige uitleg zorgde.
De ene helft van uw reporter bleef wijselijk beneden om het aperitief reeds voor te proeven. Afhankelijk van het aantal aperitiefjes was de klim naar boven voor sommigen onder ons misschien wat moeilijker. Na de innerlijke opwarming met gl�hwein en de verfrissing van douche of bad, maakten we ons allen klaar voor de laatste avond in het hotel.
Over die avond zal degene die het langste blijft plakken wel schrijven. Dit zal zeker uw reporter niet zijn!
Na een koude dag zullen zij elkaar verwarmen.

Filip en Anoek


Maandagavond 17 april 2000


Na het avondeten begon de laatste avond van ons Zwitsers avontuur. We wilden er nog eens goed invliegen , maar de afgelopen dagen en nachten hadden hier en daar toch al hun tol ge‰ist. Maar niet getreurd! Zo snel is ons "bobijntje" nu ook weer niet af.
Enkele van onze muzikanten "jamden" er duchtig op los en de stemming zat er al gauw in. Uiteraard ook dankzij Ivo en Robbie, die de discobar bemanden, om voor ieder wat wils aan muziek te draaien.
Toen dan het duo "Schots en Scheef" te voorschijn kwam, werd er nog heel wat afgelachen en kon de avond weeral niet meer stuk.

Liliane


Dinsdag 18 april 2000


Na het ontbijt vertrokken we met pak en zak terug richting Belgie. Onderweg werd er nog heel wat lol gemaakt. Onze "huistoneelspeler", alias Frans ANDRIES, voerde enkele acts op en de moppen vlogen over en weer. Af en toe trilde de bus op al haar wielen van het gelach en kabaal dat er werd gemaakt. Vermoedelijk hebben een paar medereizigers hier wat hoofdpijn aan overgehouden. Maar ach, wat geeft het. Lachen is nog altijd gezond, "groen" kijken kan later. Na enkele stops om de inwendige mens wat op te krikken en de nodige blikjes (...) tijdens de rit, arriveerden we om 23.15 uur in REET. François en Gilberte waren zo lief om de deur van het Gildenhuis nog even open te zetten.
En weerom zat de sfeer er in . Het kon ook moeilijk anders! Ons duo "Schots en Scheef" waren meegereisd en acteur Jef PEETERS deed ook zijn duit in het figuurlijke zakje.
Het was weer eens ver na middernacht toen we ons hoofdkussen voelden.

Ludo en Liliane.


Met gekruiste skilatten en ander oorlogstuig


Uiteraard is dit de eerste zin van dit uitermate donkergroene skiverslag. Om het zo objectief mogelijk te houden gaan we alle betrokkenen aan het woord laten, doch niet zonder hier en daar de waarheid een beetje te hooliganiseren (jaja, express moeilijke woorden gebruiken, hoe dapper).

Okee, de betrokkenen dus. Ze hebben allemaal hun eigen verhaal, maar over één ding waren ze het volkomen eens: het was een ware schande! Het begon al 's morgens vroeg, maar aangezien wij totaal geen rekening kunnen houden met de chronologie van de zaak krijgt u eerst een kijk op deze kwestie door de roze skibril van niemand minder dan de zon zelf:
"Ik dacht dus, een rustig dagje, maar niets van dat alles. Zo'n bende pilsjaars die per se willen bruinen onder 't skiën. Allee skiën, Veerle, de Peter en Katleen (het betreft hier Katleen Fluit en niet Katleen van Sofie nvdr) die konden enigszins op hun latten blijven staan, maar de rest? Als ik daarvoor uit mijne zetel moet komen Soit, ik heb dat dus als volgt aangepakt: eerst doen alsof dat ge geen goesting hebt en dan op een onbewaakt ogenblik een half uur vollen bak geven. Haha, ik had er toch een aantal goe te stekken. Schoon rooi koppekes."

De zon was echter niet de enige die een eerder onfrisse rol speelde in deze historie. Het ASG was ook weer van de partij. Wij spraken met de woordvoerder, genaamd 001-1463854-06 (zoals sommige onder u waarschijnlijk weten is het bij sneeuwvlokjes de gewoonte in Zwitserland toch om elkaar een naam te geven volgens een eeuwenoud systeem dat we hier echter niet gaan uitleggen):
"Wij van het Actiefront Sneeuwvlokjes tegen de Guy zijn heel tevreden over ons geleverd werk. Het doel was om dus den target, gelijk als wij zeggen, uit te schakelen. En ik moet het toegeven, onze tactiek door niemand minder dan mijzelf bedacht, doch dit uiteraard geheel terzijde werkte feilloos. Wij gaven die jongen den indruk dat hij parallel kon skiën. Nen beginneling kunde alles wijsmaken, nietwaar. Het kwam er dus op aan om hem zo lang mogelijk recht te houden (daar zijn we enorm goed in gelukt) om hem dan des te harder op zijnen toeter te laten gaan (dat ging ook wel vlotjes, een kwestie van teamwork). Zoals voorspeld door niemand minder dan mijzelf was hij tegen 's middags dan ook volledig gedemotiveerd. Die jongen zal niet rap terugkomen."

Niet iedereen kwam er zo goedkoop vanaf: de skistok van Katleen van Sofie ligt nog steeds op intensieve zorgen met een geplooide ruggengraat. De familie laat ons weten dat hij het vermoedelijk zal overleven, maar de rest van zijn leven zal hij moeten slijten aan de ziekenkas wegens volledige werkonbekwaamheid. De dokters wijten dit aan een zware fout vanwege de menselijke klant samen met een totaal gebrek aan adequate eerstehulp.
De familie zei bovendien dat ze de wraakactie vanwege het skiliftje betreuren, alhoewel ze de impulsieve reactie kunnen begrijpen. De schoonbroer in spe van Katleen van Sofie werd zwaar aangepakt bij het nietsvermoedend afstappen van het skiliftje. Hij kwam er vanaf met een bloedneus, een lichtjes gezwollen lip en een blijvende handicap. Al bij al dus niet zo erg.

"Wanneer krijgen we de berg zelf aan het woord?" hoor ik de aandachtige lezer al vragen, zij het zwakjes op de achtergrond. Alhier het verhaal van het reliëf:
"In tegenstelling tot alle andere betrokkenen heb ik wel mijn best gedaan om mij positief op te stellen, maar ja, met zo'n knoeiers Okee, ik heb den afgrond op het laatste steil stuk van de blauwe piste iets dichter bij de piste zelf gelegd (vlak ernaast dus nvdr) maar ik had die Sofie even goed 50 meter naar beneden kunnen laten vallen. Maar dan op die rode piste, komaan zeg. Na elk steil stukske had ik een stuk plat voorzien voor beginnerkes die te rap gingen. Soit, Katleen van Sofie past dat ene keer goed toe, maar de volgende keer haalt die amper twee per uur met driehonderdduizend bochten te veel. Dat waren er trouwens exact driehonderdduizend meer dan het Leomutsventje Robbie: rechtdoor naar beneden en dan ineens ingangsexamen bij de turnclub. Ik moet het toegeven, een sterk nummer, maar toch."

Wij hadden ook nog kunnen praten met andere getuigen, als daar zijn Sandra de Skibottin, Chantal de Chalet, Louis de Lat en Bert Costermans met zijn familie, maar gelukkig voor u (en ons) hebben wij dat niet gedaan.
Voor de lezer die wel van puzzelen houdt (en niet onbemiddeld is) hebben we nog een fijne wedstrijd in petto: zoek het verborgen rekeningnummer in dit verslag en degene die voor eind juni het hoogste bedrag stort, wint een fijne prijs waarover wij spijtig genoeg geen details kunnen geven, kwestie van de eventuele deelnemers niet al te veel te demotiveren.
Laatst aangepast op woensdag 21 mei 2008 22:06